Noorwegen

Noorwegen 2012 – dag 6 – Wandelen in een arctische omgeving

Klik hier voor een overzicht van de reis.

Route: Geilo – Finse – Geilo
Afstand:  100 km met de trein, 8 km te voet
Activiteiten: wandeltocht naar de Hardangerjokul gletsjer
Weer: koud maar soms zonnig
Overnachting: Knuts Hyttegrend, Geilo

Na een eerste nacht in de Knutebu-hut staan we op en maken we ons gereed voor een uitstapje naar Finse.

We nemen daarvoor de trein van Bergen tot Oslo in het station van Geilo. De Bergen Railway staat bekend als één van de mooiste treinritten ter wereld. In de trein worden we dan ook omgeven door een mengeling van locals op weg naar het werk en toeristen die van links naar rechts met telelenzen in de aanslag de mooiste foto proberen te maken. Zij het iets discreter, waag ook ik me aan een serie foto’s van het voorbij-flitsende landschap.
Al gauw komen we terecht in een landschap dat steeds meer arctisch aandoet. De landschappen worden steeds mooier en de sneeuw steeds meer aanwezig.

De trein stijgt gestaag en we naderen het hoogste punt van de treinrit op 1220m: het station van Finse.
Het station van Finse ligt vlak aan het Finsevatnet, dat nog bijna volledig bedekt is met ijs (en dit midden in de maand juli op maar 1222m hoogte!), en is enkel toegankelijk per trein, fiets of te voet.

We stappen uit (de telelens-toeristen reizen verder en hebben duidelijk spijt dat ze in deze prachtige omgeving niet uitstappen) en worden meteen verrast door de koude temperatuur. Finse heeft een arctisch klimaat en dat zullen we geweten hebben! De omgeving doet overigens dienst als trainingsgebied voor vele poolexpedities.
We beginnen meteen aan de tocht richting Hardangerjokulen en stappen langs het Finsevatnet en door een sneeuwveld richting de Fynsehytta.
Via een dam steken we het meer over en volgen we de rode T’s doorheen de prachtige omgeving. We hebben al meteen een mooi uitzicht over Finse aan de overkant van het meer.
Na een korte pauze (boterhammen smullen en Oskar verversen), stappen we verder, dichter naar de gletsjer toe.
 
We beklimmen een steile diepsneeuw-sneeuwhelling en houden ons hart al vast bij de gedachte dat we deze helling zullen moeten afdalen op de terugweg. Slik.

Naarmate we stijgen wordt het uitzicht steeds mooier. We zien in de verte de lange bergketen van de Hallingskarvet, waar we de volgende dag een uitstapje naar gepland hebben. Na het doorkruisen van nog enkele sneeuwvelden komen we toe aan de rivier die we moeten oversteken. Volgens de wandelgids zou hier een brug moeten zijn, maar er is in de verste verte geen brug te bespeuren. De enige manier om over de rivier te geraken is via een stuk sneeuw dat gevaarlijk boven de kolkende rivier ‘”hangt”. We twijfelen even, maar besluiten toch om het risico niet te wagen: we weten tenslotte niet wat de staat van de sneeuwkap is en weten maar al te goed dat smeltende sneeuw gevaarlijk kan zijn. Een val in het ijskoud smeltwater met veel stroming zien we niet zitten (al zeker niet met Oskar op de rug).

 

We stappen nog wat verder stroomafwaarts en vinden er tenslotte de brug over de rivier: een paar metalen haakjes en verder een losse kabel die in het water hangt. Aaaah die Noren toch! De zomerbrug is dus nog niet eens gemonteerd.
Het is even balen maar we besluiten dan toch maar om terug te keren, deze keer niet via de DNT-route maar gewoon dwars door het mos en de sneeuw. De zon schijnt ondertussen en dat maakt het uitzicht nog een pak mooier.
We hebben zeeën van tijd en doen het dan ook echt op’t gemak. We stoppen een lange tijd en amuseren ons door van de hoge rotsblokken te springen en leuke foto’s te maken.
We stappen nog even verder door de sneeuw en komen toe aan een mooi meertje, waarbij Ulrike spontaan haar schoenen en broek uittrekt en zich in het ijskoude meer waagt, tussen de drijvende ijsbrokken. Wim is iets minder stoer maar is toch zo moedig om met de voeten in het water te gaan staan. Jo en ik passen wijselijk (er moet toch iemand op Oskar letten en voor coole foto’s zorgen :-)).
We genieten echt van de prachtige omgeving en het weer dat eindelijk eens meezit.
Na een tijdje keren we terug naar de Finsehytte om er iets fris te drinken. We stappen terug via het Finsevatnet, met prachtige stukken blauw ijs over het meer en ontdekken vlak aan de hut een nogal besneeuwde baan…
We komen net op tijd toe aan de hut, want eenmaal toegekomen wordt Finse overtrokken door donkere wolken en begint het te regenen.

In de hut krijgen we te horen dat de zomerbrug nog niet gemonteerd is en dat de weg tijdelijk nog over de overhangende sneeuw loopt en veilig is. Nu ja, een goede bergwandelaar neemt geen ongekende risico’s en maakt rechtsomkeer indien nodig….

Tegen 18h00 nemen we de trein terug naar Geilo, waar we de dag afsluiten met een lekkere chili con carne.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s