Noorwegen

Noorwegen 2012 – dag 7 – Op de top van de Prestholtskarvet

Klik hier voor een overzicht van de reis.

Route: Geilo – Prestholtseter – Geilo
Afstand:  12 km met de auto, 3 km te voet
Activiteiten: wandeltocht naar de top van de Hallingskarvet
Weer: bewolkt
Overnachting: Knuts Hyttegrend, Geilo

Op het programma van vandaag staat de beklimming van de Prestholtskarvet. De weersvoorspellingen zijn niet zo goed, en wanneer we opstaan is de lucht nog steeds bewolkt. Niet ideaal, want de top van de Hallingskarvet-bergketen kan wel eens verraderlijk blijken wanneer het mistig is: er is op zich al geen pad maar als de mist ook nog het zicht beperkt kan je makkelijk verdwalen.De Hallingskarvet is een steil aflopende bergrug van 35km lang en tot 5 km breed dat deel uitmaakt van het Hallingskarvet National Park en van Geilo tot Finse loopt. Aan de ene uiteinde ligt de top van de Prestholtskarvet, een relatief makkelijk te bereiken uitzichtpunt op 1855m hoogte. De tocht naar de top van Prestholtskarvet is zo langzamerhand uitgegroeid tot een “nationaal park-klassieker”.

Ondanks het slechte weer vertrekken we na een lekker ontbijt toch met de auto via een tolweg tot de Prestholtseter (1260m), de hut aan de voet van de Prestholtskarvet (1855m).

Vanaf de hut nemen we een goed aangelegd pad dat ons meteen al in de richting brengt van de Prestholtskarvet, naar boven dus.
Na enkele honderden meters verandert het paadje in een trap. Een dergelijk makkelijk begaanbaar pad zijn we in Noorwegen nog nooit tegengekomen! De helling is niet te stijl en met een regelmatig tempo lukt het ons zonder al te veel moeite om hogerop te geraken.
We kijken regelmatig eens om om te genieten van het uitzicht dat steeds wijdser en mooier wordt. Het duurt ook niet lang of we naderen de eerste sneeuwvelden.


We houden iets hoger een korte lunchpauze en stappen dan verder naar de top. De beklimming is nu iets moeilijker omdat er geen treden meer zijn en ook geen pad: we klauteren over de stenen en rotsblokken de steile helling op. Voor Wim die de kleine Oskar op zijn rug draagt is het niet zo evident om zijn evenwicht te bewaren, maar hij geeft niet op en stapt voorzichtig tot aan het uitzichtpunt van de Prestholtskardet op 1660m hoogte. En het loont de moeite: we kijken uit over het Hallingskarvet National Park en zien in de verte alleen maar bergen, meren en sneeuw. Met mooi weer kun je hier zelfs de Harteigen van de Hardangervidda zien!
Voorbij de eerste top ligt een vlakte met enkel rotsen en sneeuw.  We wagen ons door dit maanlandschap nog een stukje verder, ondanks het feit dat we geen steenmannetjes meer kunnen onderscheiden.
We kijken uit op een steile sneeuwhelling en twijfelen even of we het wel veilig is om met Oskar op de rug verder te klauteren. Jo en ik besluiten terug te keren, met Oskar, zodat Wim en Ulrike de volgende top kunnen bereiken. We spreken af dat we in de hut op hen wachten. Als ze om 18h00 niet terug zijn (na 2h30), dan slaan we alarm.
We blijven nog even op de top om te genieten van het uitzicht en we schrijven een berichtje in het Turbuka dat zich in een soort brievenbus op de top bevindt. We zwaaien nog even naar Ulrike en Wim in de verte en keren dan terug naar beneden, waar het minder waait en warmer is.
Ulrike en Wim stappen ondertussen via de steile sneeuwhelling verder over de bergrug, tot ze de Prestholtskarvet bereiken (1855m)
Op de terugweg vinden ze er niets beter op dan op de rugzakhoes de sneeuwhelling af te glijden. Die twee zijn toch ongelofelijk!
Na nog geen uur komen ze al toe in de hut beneden, waar Jo en ik hen hebben opgewacht met lekkere noorse wafeltjes en “sour cream porridge”, een lokale specialiteit.
We keren voldaan terug naar ons hutje, waar Ulrike en ik eventjes op Oskar passen terwijl Wim en Jo een logement zoeken voor de komende dagen. Het is helaas onze laatste avond tesamen, want morgenavond keren Uli en ik al weer terug naar huis. Wim, Jo en Oskar blijven iets langer en willen vandaag nog een slaapplekje vinden zodat we daar morgen geen tijd mee moeten verliezen en volop van onze laatste dag kunnen genieten.

Nadat ze vlakbij een hut boeken (ook bij Knuts Hyttegrend), eten we puree met worst en bonen en maken we onze rugzakken klaar voor het vertrek van morgen.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s