Laos

Laos & Thailand 2012 – dag 6 – Op naar Luang Prabang

Klik hier voor een overzicht van de reis.

Route: Vang Vieng – Luang Prabang

Afstand: 185 km
Activiteiten: lange rit met de minibus
Weer: warm en een eerste moesson-bui
Overnachting: Guesthouse Villa Sayada, Luang Prabang

Na een verkwikkende douche maken we onze zak en ontbijten we, alweer met pannenkoeken, koffie en lao tea (met wel erg veel stokjes en blaadjes).

We rekenen de overnachtingen, maaltijden, fietshuur en busrit af met Mr Hassidy (76 euro in totaal) en stappen zwaar beladen naar de tolbrug. Om 8h30 zou iemand ons oppikken en naar het busstation brengen. Na 20 minuten wachten komt er eindelijk een tuktuk langs. We stappen in en maken kennis met de Australiërs Brendan en Nicole en pikken onderweg nog de Britse Laura op. Aan het busstation stappen we over in de minivan, de rugzakken vliegen op het dak.


We genieten van de karstbergen onderweg en wisselen tips en reisverhalen uit met de andere reizigers. Laura reist 3 maanden alleen in Azië rond, de Australiërs geven Engelse les in Ayutthaya en zijn er even tussenuit om op verkenning te gaan.
De chauffeur stopt regelmatig zonder iets te zeggen. Hij neemt enkele locals mee die verderop weer afstappen en stopt even in een dorp terwijl wij braafjes blijven wachten.

We rijden dwars door bergdorpjes waar de chillipepers worden gedroogt op de grond en de daken. Onderweg zien we een kind dat een soort wilde kat met de staart omhoog houdt: de vangst wordt verkocht aan de voorbijgangers.  Na drie uur rijden stoppen we plots bij, dat denken we toch, het dorp waar de chauffeur en zijn familie wonen. We doen een wc-bezoekje (een echte wc, wat een meevaller!) en eten allen in het “wegrestaurant” van zijn vrouw. Dit is bij verre de minst hygiënische locatie die we zijn tegengekomen: het bestek is vuil, de specerijen zitten vol mieren en de zegels en plastieken dop van de waterflesjes zijn niet meer verzegeld. We vertrouwen het niet echt, maar veel keuze hebben we natuurelijk niet. De noedelsoep lijkt ons de beste keuze (kokend water, daar kan niet veel bij mis gaan), maar wat de duurste soep tot dusver is (1,2 €) blijkt ook de slechtste soep te zijn.

We zetten de rit verder, langsheen de vele bamboo hutjes die tussen weg en afgrond worden gepropt.

Na zowat 6 uur rijden komen we toe in het busstation van Luang Prabang (uiteraard alweer buiten het centrum, kwestie van de tuktuk-chauffeurs werk te geven). Met z’n allen onderhandelen we voor een naar het centrum. Bij de tweede chauffeur happen we toe en rijden we naar het centrum (voor 10.000 kip pp).
We worden afgezet niet ver van een guesthouse dat we in de reisgids hadden aangeduid, Guesthouse Villa Sayada. We nemen afscheid van onze medereizigers en checken het hotel uit. We kiezen voor de “dure kamer” (15 euro/nacht): een kamer in koloniale stijl met een groot bed, airco en deftige badkamer. 
We smijten onze spullen af en vertrekken na een douche op ontdekking. We reserveren een massage bij het Lao Red Cross voor ’s avonds en wandelen langs de Nam Kha rivier en via binnenwegjes doorheen Luang Prabang, een koloniale weelderige stad vol monniken in oranje gewaden.

We proeven kip (?) op een stokje maar vinden het maar niets: het lijkt wel taai vet! Iets verder drinken we een fruitshake en informeren we ons bij de vele touroperators in de hoofdstraat.

We komen terecht bij de “night market” waar iedereen zich klaar maakt voor een regenbui: zeilen worden gespannen boven en langs de kraampjes, het is duidelijk een gekende routine.

De lucht wordt steeds donkerder en het duurt niet lang meer of de regen valt met bakken uit de lucht. We vluchten naar een zijwegje waar we terecht komen tussen allerlei eetstalletjes, bijna volledig overdekt met golfplaten. Terwijl een man verse papaya salade voor ons maakt, loopt een ander kraampje volledig onder water en moet de arme man alles verzamelen en opdoeken.

We bestellen loempia’s, papaya salade, rijstballetjes met coco, heerlijke mekongvis op de BBQ, rijstballetjes in bananenblad,…. en eten alles op onder de bescherming van de golfplaten, terwijl de regen nog steeds onvermoeid blijft neerstorten en emmer na emmer vult.



Ons eten is ondertussen op en het stopt maar niet met regenen. We besluiten dan maar de nattigheid te trotseren, en verstoppen de reflexcamera in een plastiek zak in onze zak. Met slechts 1 paraplu stappen we terug richting hotel. Ulrike gokt de weg, en gelukkig zitten we goed. Het water stijgt in de straten en wanneer we toekomen zijn we helemaal doorweekt. Het lijkt wel of we aan een wet-dress contest hebben meegedaan, maar de camera is gelukkig drooggebleven.

We trekken droge kleren aan en gaan dan naar de Lao Red Cross voor een laotiaanse massage (het is ondertussen gestopt met regenen). We krijgen elk een apart kamertje toegewezen. Ik wordt gemasseerd door Mr. Ping.  Terwijl ik op een oud matras lig (ik stel me maar niet teveel vragen rond de properheid en hygiëne), word ik heerlijk gemasseerd. Eerst de schouders en dan de rug met een kruidige zalf met methylsalicylaat (denk reflex spray), heel erg ontspannend. Wanneer Mr. Ping ook de benen masseert, gaat hij naar mijn mening soms te ver en is er van ontspannen geen sprake meer. Zucht… Wanneer de massage -eindelijk- gedaan is (Mr. Ping wil nog verder masseren: “you want stomach massage”? nee dank je!), vind ik Ulrike terug en vertel ik deze nogal verrassende ervaring. Zij vond het ook niet zo leuk: haar masseuse bleef maar zeggen “you’re very beautiful”, “come back tomorrow”… mmmh…

We keren na dit “avontuur” door de regen naar huis en gaan slapen in het heerlijk grote bed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s